RSS

การอ่านออกเสียง

การออกเสียงคำที่มีอักษรนำ

          คำที่มีอักษรนำส่วนมากมักจะออกเสียงได้ถูกต้อง  แต่มีเพียงบางคำเท่านั้นที่มีปัญหาในการออกเสียง  เพราะไม่รู้หลักในการอ่านออกเสียงในคำที่มีอักษรนำ  หลักในการอ่านคำที่มีอักษรนำ มีดังนี้การอ่านอักษรนำ
          1. คำใดที่มีอักษรสูงหรืออักษรกลางนำอักษรต่ำเดี่ยวให้อ่านออกเสียง พยางค์หลัง ผันเสียงตามตัวนำ เช่น ตลอด(ตะ-หลอด)ไปตลาด (ตะ-หลาด) เยี่ยมฉลาด (ฉะ-หลาด) ฉลู(ฉะ-หลู) ดูตงิด (ตะ-หงิด) ชอบขนด (ขะ-หนด) จรด (จะ-หรด)
          2.คำที่ยืมมาจากภาษาต่างประเทศ เช่น ภาษาบาล สันสกฤต เขมร ฯลฯ นำมาอ่านแบบอักษรนำตามอักขรวิธีของไทย เช่น ดิลก (ดิ-หลก) ชกอริ (อะ-หริ) ส่วนสิริ (สิ-หริ) มีกิเลส (กิ-เหลด) สลุต (สะ-หลุด)
  คำแผลงจาภาษาเขมร  ซึ่งพยัญชนะต้นเป็นอักษรควบ  พยางค์หลังจะออกเสียงวรรณยุกต์ตามเสียงวรรณยุกต์ของคำเดิม  เช่น
ตรวจ          แผลงเป็น          ตำรวจ          (ตำ-หฺรวด)
ปราบ          แผลงเป็น          บำราบ         (บำ-หฺราบ)
ตริ               แผลงเป็น          ดำริ              (ดำ-หฺริ)
ตรัส             แผลงเป็น          ดำรัส            (ดำ-หฺรัด)

คำบางคำที่ไม่ได้มาจากภาษาบาลีสันสกฤตและภาษาเขมรก็มักจะมีการออกเสียงแบบอักษรนำ  เช่น
ยุโรป                    ออกเสียงเป็น                    ยุ-โหรบ
เขม็ง                     ออกเสียงเป็น                    ขะ-เหม็ง
คำที่มาจากภาษาบาลีสันสกฤต  บางคำไทยรับมาใช้แล้วอ่านแบบอักษรนำ  เช่น กักขฬะ (กัก-ขะ-หฺละ),  จริต  (จะ-หฺริด),  เทศนา (เทด-สะ-หฺนา),  สมุจเฉท (สะ-หฺมุด-เฉด), สวาหะ (สะ-หฺวา-หะ),  ลักษณะ (ลัก-สะ-หนะ)

3 .  การใช้ ห นำอักษรเดี่ยว หรือการใช้ อ นำ ย ไม่ต้องออกเสียง ห และ อ แต่ให้ออกเสียงกลืนกันไป ตามเสียงพยัญชนะตัวนำ เช่น

อย่าอยู่อย่างอยาก
หากหวังไม่มาก ลำบากเหลือหลาย
หนูแหวนหวือหวา จะอย่าอย่าอาย
หาแหวนหรือหวาย พ่อหม้ายใหญ่โต
คำที่พยางค์หน้ามีรูปสระกำกับตามหลักไม่ต้องอ่านอย่างอักษรนำ  แต่ยังนิยมอ่านแบบอักษรนำ  เช่น  ประโยชน์ (ปฺระ-โหยด),ประวัติ (ปฺระ-หวัด),  ดิลก (ดิ-หฺลก),  ดิเรก (ดิ-เหรก), บุรุษ (บุ-หฺรุด),  บัญญัติ (บัน-หยัด)
        
  ข้อสังเกต
1.  คำแผลงที่ไม่ใช่อักษรควบ  เมื่อแผลงเป็น 2 พยางค์  พยางค์หลังจะไม่ออกเสียงวรรณยุกต์ตามคำเดิม  เช่น
ปราศ          แผลงเป็น          บำราศ          (บำ-ราด)
2.  คำเดิมไม่ใช่อักษรควบ  เมื่อแผลงเป็น 2 พยางค์  พยางค์หลังจะไม่ออกเสียงวรรณยุกต์ตามคำเดิม  เช่น
แจก  เสียงวรรณยุกต์  เอก  แผลงเป็น  จำแนก       อ่านว่า        จำ-แนก  เสียงวรรณยุกต์โท
อาจ  เสียงวรรณยุกต์  เอก  แผลงเป็น  อำนาจ        อ่านว่า          อำ-นาด  เสียงวรรณยุกต์โท
การออกเสียงคำสมาส
               คำสมาส คือ การสร้างคำขึ้นใหม่ในภาษาบาลีสันสกฤตโดยนำคำตั้งแต่ 2 คำขึ้นไปมาเรียงกัน การอ่านออกเสียงคำสมาสนั้นจะต้องอ่านแบบเรียงตัว คือ อ่านออกเสียงสระที่พยางค์ท้ายของคำหน้า
         ลักษณะคำสมาสที่ออกเสียงสระที่พยางค์ท้ายของคำหน้า
ราชการ อ่านว่า ราด-ชะ-กาน / สารคดี อ่านว่า สา-ระ-คะ-ดี / ชาติพันธุ์ อ่านว่า ชาด-ติ-พัน / นาฏการ อ่านว่า นาด-ตะ-กาน
         ลักษณะคำสมาสที่ออกเสียงไม่เนื่องกันระหว่างคำ
ชลบุรี อ่านว่า ชน-บุ-รี / ธนบุรี อ่านว่า ทน-บุ-รี / ธาตุวิเคราะห์ อ่านว่า ทาด-วิ-เคฺราะ
         ลักษณะคำสมาสที่ออกเสียงได้ 2 แบบ
เกตุมาลา อ่านว่า เกด-มา-ลา, เก-ตุ-มา-ลา / ราชบุรี อ่านว่า ราด-บุ-รี, ราด-ชะ-บุ-รี / เพชรบุรี อ่านว่า เพ็ด-บุ-รี, เพ็ด-ชะ-บุ-รี
 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
ติดตาม

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: