RSS

ภาษาถิ่น

ภาษาถิ่น (อังกฤษdialect) มีสองความหมายคือในแง่ทางการเมืองและในแง่ภาษาศาสตร์

ในแง่นักรัฐศาสตร์หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างภาษารัฐและภาษาอื่นๆในประเทศหากอยู่ในตระกูลภาษาเดียวกันให้ถือเป็นภาษาถิ่น เช่น ในรัฐบาลจีนยืดถือภาษาจีนกลางเป็นภาษารัฐและยืดถือภาษากวางตุ้งภาษาแคะภาษาแต้จิ๋วภาษาฮกเกี้ยนภาษาฮงิ่ว หรือ กลุ่มภาษาจีนอื่นเป็นภาษาถิ่นเป็นต้น ส่วนในรัฐบาลไทยยืดถือภาษาไทยกลางเป็นภาษารัฐ และยืดถือภาษาไทยเหนือภาษาไทยใต้ภาษาผู้ไท และ ภาษาลาว เป็นภาษาถิ่น แต่เนื่องจากว่าภาษาลาวเป็นภาษารัฐของประเทศลาว ทางรัฐบาลไทยจึงกำหนดชื่อใหม่ว่า ภาษาอีสาน และในมุมกลับรัฐบาลประเทศลาวเรียกภาษาลาว (รวมทั้งอีสาน) ว่าเป็นภาษารัฐและเรียกภาษาไทยกลางว่าเป็นภาษาถิ่น โดยหากพื้นที่ของผู้ใช้ภาษานั้นกว้างก็จะมีภาษาถิ่นหลากหลาย และมีภาษาถิ่นย่อย ๆ ลงไปอีก ซึ่งภาษาถิ่นนั้นมักเป็นเรื่องของภาษาพูดหรือภาษาท่าทาง มากกว่า

ในแง่นักภาษาศาสตร์หมายถึงความผันผวนของภาษาใดภาษาหนึ่งโดยพิจารณาคุณลักษณะในเชิงภาษาเท่านั้น ตัวอย่างเช่น ภาษาลาวและอีสานถือเป็นภาษาเดียวกัน และที่กล่าวมาข้างต้นภาษาอื่นไม่ใช่ภาษาถิ่นซึ่งกันและกัน สำหรับภาษาไทยกลางโดยทั่วไปนักภาษาศาสตร์แบ่งเป็นภาษาถิ่นได้ห้าหมวดใหญ่ได้แก่ ภาษาไทยที่ราบภาคกลาง ภาษาไทยเมืองหลวง ภาษาไทยภาคกลางตอนบน ภาษาไทยตะวันตกเฉียงใต้ และ ไทยโคราช แนวคิดในการจำแนกภาษาถิ่นนั้น มักพิจารณาจาก

  • ลักษณะเชิงสังคม ซึ่งเป็นลักษณะแปรผันอย่างหนึ่งของภาษา ที่พูดกันในชนชั้นสังคมหนึ่งๆ
  • ภาษาหนังสือ
  • ภาษาเฉพาะวงการ
  • ภาษาสแลง

จาก… https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%96%E0%B8%B4%E0%B9%88%E0%B8%99นานาสาระ ม.6

 

การแสดงความเห็นถูกปิด

 
%d bloggers like this: