RSS

สัทอักษร

จุดประสงค์
1. เพื่อให้นักเรียนเข้าใจในเรื่องสัทอักษร
2. เพื่อให้นักเรียนเขียนคำสัธอักษรได้

     ภาษาไทย เป็นภาษาราชการของประเทศไทย และภาษาแม่ของชาวไทย และชนเชื้อสายอื่นในประเทศไทย ภาษาไทยเป็นภาษาในกลุ่มภาษาไท ซึ่งเป็นกลุ่มย่อยของตระกูลภาษาไท-กะได สันนิษฐานว่า ภาษาในตระกูลนี้มีถิ่นกำเนิดจากทางตอนใต้ของประเทศจีน และนักภาษาศาสตร์บางท่านเสนอว่า ภาษาไทยน่าจะมีความเชื่อมโยงกับ ตระกูลภาษาออสโตร-เอเชียติก ตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต

ภาษาไทยเป็นภาษาที่มีระดับเสียงของคำแน่นอนหรือวรรณยุกต์เช่นเดียวกับภาษาจีน และออกเสียงแยกคำต่อคำ เป็นที่ลำบากของชาวต่างชาติเนื่องจาก การออกเสียงวรรณยุกต์ที่เป็นเอกลักษณ์ของแต่ละคำ และการสะกดคำที่ซับซ้อน นอกจากภาษากลางแล้ว ในประเทศไทยมีการใช้ ภาษาไทยถิ่นอื่นด้วย

สัทวิทยา

 พยัญชนะ

ริมฝีปาก
ทั้งสอง
ริมฝีปากล่าง
-ฟันบน
ปุ่มเหงือก หลังปุ่มเหงือก เพดานแข็ง เพดานอ่อน ผนังคอ
เสียงกัก [ p ]
[ pʰ ]
ผ,พ,ป
[ b ]
[ t ]
ฏ,ต
[ tʰ ]
ฐ,ฑ*,ฒ,ถ,ท,ธ
[ d ]
ฎ,ฑ*,ด
[ k ]
[ kʰ ]
ข,ฃ,ค,ฅ,ฆ
[ ʔ ]
**
เสียงนาสิก [ m ]
[ n ]
ณ,น
[ ŋ ]
เสียงเสียดแทรก [ f ]
ฝ,ฟ
[ s ]
ซ,ศ,ษ,ส
[ h ]
ห,ฮ
เสียงกึ่งเสียดแทรก [ ʨ ]
[ ʨʰ ]
ฉ,ช,ฌ
เสียงรัวลิ้น [ r ]
เสียงเปิด [ j ]
ญ,ย
[ w ]
เสียงข้างลิ้น [ l ]
ล,ฬ
* ฑ สามารถออกเสียงได้ทั้ง [tʰ] และ [d] ขึ้นอยู่กับคำศัพท์
** เสียง [ʔ] มีปรากฏอยู่ในคำที่มีสระเสียงสั้นและไม่มีพยัญชนะสะกด

เสียงสัทอักษรพยัญชนะในภาษาไทย มีอยู่ด้วยกัน 21 เสียงดังต่อไปนี้

  • [p] [ป] เสียงกัก ฐานริมฝีปาก สิถิล อโฆษะ
  • [pʰ] [พ] เสียงกัก ฐานริมฝีปาก ธนิต อโฆษะ
  • [b] [บ] เสียงกัก ฐานริมฝีปาก สิถิล โฆษะ
  • [t] [ต] เสียงกัก ฐานปุ่มเหงือก สิถิล อโฆษะ
  • [tʰ] [ท] เสียงกัก ฐานปุ่มเหงือก ธนิต อโฆษะ
  • [d] [ด] เสียงกัก ฐานปุ่มเหงือก สิถิล โฆษะ
  • [ʨ] [จ] เสียงกัก ฐานเพดานแข็ง สิถิล อโฆษะ
  • [ʨʰ] [ช] เสียงกัก ฐานเพดานแข็ง ธนิต อโฆษะ
  • [k] [ก] เสียงกัก ฐานเพดานอ่อน สิถิล อโฆษะ
  • [kʰ] [ค] เสียงกัก ฐานเพดานอ่อน ธนิต อโฆษะ
  • [ʔ] [อ] เสียงกัก ฐานเส้นเสียง
  • [m] [ม] เสียงนาสิก ฐานริมฝีปาก
  • [n] [น] เสียงนาสิก ฐานปุ่มเหงือก
  • [ŋ] [ง] เสียงนาสิก ฐานเพดานอ่อน
  • [r] [ร] เสียงรัวลิ้น ฐานปุ่มเหงือก
  • [f] [ฟ] เสียงเสียดแทรก ฐานริมฝีปากกับฟัน
  • [s] [ซ] เสียงเสียดแทรก ฐานปุ่มเหงือก
  • [h] [ฮ] เสียงเสียดแทรก ฐานเส้นเสียง
  • [j] [ย] เสียงเปิด ฐานเพดานอ่อน
  • [w] [ว] เสียงเปิด ฐานริมฝีปาก-เพดานอ่อน
  • [l] [ล] เสียงข้างลิ้น ฐานปุ่มเหงือก

สระ

 สระเดี่ยว

ลิ้นส่วนหน้า ลิ้นส่วนหลัง
ปากเหยียด ปากเหยียด ปากห่อ
สั้น ยาว สั้น ยาว สั้น ยาว
ลิ้นยกสูง>-ิ >-ี >-ึ >-ื >-ุ >-ู – ลิ้นกึ่งสูง>เ-ะ >เ- >เ-อะ >เ-อ >โ-ะ >โ-
ลิ้นกึ่งต่ำ>แ-ะ >แ-
>เ-าะ >-อ
ลิ้นลดต่ำ>-ะ, -ั >-า

จากตารางสามารถอธิบายถึงเสียงสระเดี่ยวในภาษาไทยตามตำราคือ

  • [i] (อิ) ลิ้นส่วนหน้ายกสูง ปากเหยียด เสียงสั้น
  • [iː] (อี) ลิ้นส่วนหน้ายกสูง ปากเหยียด เสียงยาว
  • [ɯ] (อึ) ลิ้นส่วนกลางยกสูง ปากเหยียด เสียงสั้น
  • [ɯː] (อือ) ลิ้นส่วนกลางยกสูง ปากเหยียด เสียงยาว
  • [u] (อุ) ลิ้นส่วนหลังยกสูง ปากห่อ เสียงสั้น
  • [uː] (อู) ลิ้นส่วนหลังยกสูง ปากห่อ เสียงยาว
  • [e] (เอะ) ลิ้นส่วนหน้ากึ่งสูง ปากเหยียด เสียงสั้น
  • [eː] (เอ) สิ้นส่วนหน้ากึ่งสูง ปากเหยียด เสียงยาว
  • [o] (โอะ) ลิ้นส่วนหลังกึ่งสูง ปากห่อ เสียงสั้น
  • [oː] (โอ) ลิ้นส่วนหลังกึ่งสูง ปากห่อ เสียงยาว
  • [ɤ] (เออะ) ลิ้นส่วนกลางระดับกลาง ปากกึ่งเหยียด เสียงสั้น
  • [ɤː] (เออ) ลิ้นส่วนกลางระดับกลาง ปากกึ่งเหยียด เสียงยาว
  • [ɔ] (เอาะ) ลิ้นส่วนหลังกึ่งต่ำ ปากห่อ เสียงสั้น
  • [ɔː] (ออ) ลิ้นส่วนหลังกึ่งต่ำ ปากห่อ เสียงยาว
  • [ɛ] (แอะ) ลิ้นส่วนหน้าเกือบต่ำ ปากเหยียด เสียงสั้น
  • [ɛː] (แอ) ลิ้นส่วนหน้าเกือบต่ำ ปากเหยียด เสียงยาว
  • [a] (อะ) ลิ้นส่วนหน้าลดต่ำ ปากเหยียด เสียงสั้น
  • [aː] (อา) ลิ้นส่วนหน้าลดต่ำ ปากเหยียด เสียงยาว

 สระประสม

สระประสม เกิดจากการเลื่อนของลิ้นในระดับสูง ลดลงสู่ระดับต่ำ ดังนั้นจึงสามารถเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า สระเลื่อน มี 3 เสียงดังนี้

  • [ia:] (เอีย) ประสมจากสระ อี และ อา
  • [ɯa:] (เอือ) ประสมจากสระ อือ และ อา
  • [ua:] (อัว) ประสมจากสระ อู และ อา

ในบางตำราจะเพิ่มสระสระประสมเสียงสั้น คือ เอียะ เอือะ อัวะ ด้วย แต่ในปัจจุบันสระเหล่านี้ปรากฏเฉพาะคำเลียนเสียงเท่านั้น เช่น เพียะ เปรี๊ยะ ผัวะ เป็นต้น

 วรรณยุกต์

เสียงวรรณยุกต์ ในภาษาไทย จำแนกออกได้เป็น 5 เสียง ได้แก่

  • เสียงสามัญ (ระดับเสียงกึ่งสูง-กลาง)
  • เสียงเอก (ระดับเสียงกึ่งต่ำ-ต่ำ)
  • เสียงโท (ระดับเสียงสูง-ต่ำ)
  • เสียงตรี (ระดับเสียงกึ่งสูง-สูง)
  • เสียงจัตวา (ระดับเสียงกึ่งต่ำ-ต่ำ-กึ่งสูง)

ส่วน รูปวรรณยุกต์ มี 4 รูป ได้แก่

ทั้งนี้คำที่มีรูปวรรณยุกต์เดียวกัน ไม่จำเป็นต้องมีระดับเสียงวรรณยุกต์เดียวกัน ขึ้นอยู่กับระดับเสียงของอักษรนำด้วย เช่น ข้า(ไม้โท) ออกเสียงโทเหมือน ค่า (ไม้เอก) เป็นต้น

ที่มา http://blog.eduzones.com/offy/5221

 

4 responses to “สัทอักษร

  1. อัทถพล

    กรกฎาคม 15, 2013 at 6:26 pm

    เข้าใจขึ้นมากเลยครับ

     
    • ruangrat

      กรกฎาคม 15, 2013 at 7:50 pm

      พยายามลองเอาคำในภาษาไทยมาเขียนเป็นสัทอักษรดูนะคะ

       
  2. หนึ่งฤทัย

    กรกฎาคม 15, 2013 at 6:31 pm

    คล้ายๆกับภาษาจีนเลย แต่สัญลักษณ์ที่กำกับเสียงจะต่างกัน

     
    • ruangrat

      กรกฎาคม 15, 2013 at 7:46 pm

      ใช่แล้วจ้า อย่าสับสนนะคะ ถ้าใครจะไปเรียนต่อด้านภาษาศาสตร์จะได้เรียนอย่างเข้มข้นค่ะ

       

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: